Nazwał ten krzak europejski botanik Augustin Saint-Hilaire w 1822 roku. Jest to dwupienna roślina pochodząca z Ameryki łacińskiej. Ostrokrzew paragwajski osiąga około 15 m długości. W realu rośnie w specyficznych terenach leśnych, nazywanych yerbales, w skład których wchodzą również gatunki z rodziny wawrzynkowatych, mirtowatych i marzanowatych.

Zbiorowiska te, dziś często wyniszczone w wyniku przemysłowego pozyskiwania yerba mate, występowały w południowej Brazylii, Paragwaju i Północnej Argentynie. Czas owocowania yerba mate przypada na okres od października do grudnia. Małe kwiaty skupione są w grupach, z których rozwijają się czerwone owoce. Liście są podłużne, o długości do 5 cm, zimozielone.

Plony z z jednego krzewu są robione co trzy lata, podczas których można uzyskać nawet do 65 – 85 funtów suszu. Prócz yerba mate paragwajskiego zbiera się również liście innych odmian, np. I. Amara, I. Theezan. Liście rodzimych krzewów wykorzystywali również północnoamerykańscy Indianie. Tzw. Herbata Appalachów przyrządzana była z liści I. cassine, I. Vomitoria i I. caroliniana.